این یک راز نیست که وقتی پیر می‌شوید بدن شما دیگر مثل قبل کار نمی‌کند. پس نحوه واکنش بدن به داروها در این دوره متفاوت خواهد بود. ممکن است دستگاه گوارش شما مثل قبل به‌سرعت داروها را جذب نکند. داروها اثرگذار نباشند یا موارد دیگر. در این میان باید حواس‌تان به داروهایی باشد که در سالمندی   با احتیاط بیشتری مصرف کنید.


مسکن‌های بدون نسخه|داروهای ضدالتهاب غیراستروئیدی مانند ایبوپروفن، آسپرین و ناپروکسن، می‌توانند مانع از عملکرد صحیح برخی از داروهای تجویزی شما شوند. این داروها اغلب با رقیق‌کننده‌های خون، داروهای دیابت، داروهای ادرارآور یا داروهای فشار خون ترکیب خوبی نیستند.
شل کننده‌های عضلانی|پزشک شما ممکن است این داروها را برای کاهش اسپاسم عضلانی پیشنهاد کند. اما شل‌کننده‌های عضلانی مانند متوکاربامول می‌توانند عوارض جانبی مانند احساس گیجی و منگی داشته باشند. این می‌تواند احتمال زمین خوردن و آسیب دیدن شما را افزایش دهد.
داروهای خاص دیابت|داروهای سولفونیل اوره برای دیابت، مانند کلرپروپامید و گلیبورید، می‌توانند باعث افت قند خون شوند، وضعیتی که به آن «هیپوگلیسمی» می‌گویند. ممکن است دچار گیجی، لرزش، تعریق، گرسنگی و خستگی شوید. اگر این وضعیت شدید یا طولانی مدت باشد، می‌تواند باعث تشنج شود و در موارد نادر، می‌تواند تهدیدکننده زندگی باشد.
 آنتی‌هیستامین‌ها|ممکن است پزشک این دارو را برای رفع حساسیت برای شما تجویز کند. این داروها می‌توانند از شدید شدن علایم آلرژی در شما جلوگیری کنند، اما برخی از آن ها عوارض جانبی بیشتری نسبت به سایرین دارند. برخی از آنتی‌هیستامین‌ها ممکن است در افراد مسن باعث خواب‌آلودگی و گیجی شدید شوند که این احتمال سقوط را بیشتر می‌کند.
ملین‌ها|بسیاری از افراد مسن برای رفع یبوست دارو مصرف می‌کنند. اما مصرف داروهایی مانند بیزاکودیل (دولکولاکس) به عنوان درمان طولانی مدت و منظم عاقلانه نیست. با گذشت زمان، ملین‌ها می‌توانند مشکلات دایمی در روده شما ایجاد کنند.