​​​​​​​
برای اولین بار حدود 10 سال پیش به عنوان یک استعداد درخشان فیلم‎سازی، در جشنواره فجر نگاه‌ها را به خود خیره کرد و به موفقیت ویژه‌ای دست یافت که برای بسیاری از بزرگان سینمای ایران رخ نداده بود: کسب 9 سیمرغ از جمله سیمرغ بهترین کارگردانی و بهترین فیلم از نگاه تماشاگران. بعد از «ابد و یک روز» که جریان‌ساز شد و نقطه اوج اول ژانر جنوب‌شهری در سینمای ایران لقب گرفت، خط پرداختن به مسئله اعتیاد را از زاویه‌ای دیگر ادامه داد و به «متری شیش‌ونیم» رسید که باز هم سروصدای زیادی به‎پا کرد و تماشاگران فراوانی یافت. با این حال بسیاری همچنان بهترین فیلم سعید روستایی را «ابد و یک روز» می‌دانستند. او سپس کمی بیشتر خط عوض کرد و با ورود عمیق‌تر به خانواده‌ای از طبقه فرودست در «برادران لیلا»، پدرسالاری را ریشه مشکلات اجتماعی و اقتصادی آن‌ها دانست؛ فیلمی که اگرچه جنجال بزرگی به پا کرد، ولی از سوی بسیاری از تماشاگران و منتقدان، باز هم عقبگردی برای روستایی تلقی شد.
همزمان با این عقبگرد تدریجی، در جهان سینما به‌تدریج شناخته‌تر شد؛ طوری که فیلم‎ساز جوان با فیلم نسبتاً بومی «ابد و یک روز»، به اکران قابل قبولی برای «متری شیش‌ونیم» در اروپا رسید و سپس با «برادران لیلا»، برای اولین بار سرمایه‌گذاری خارجی و حضور در جشنواره فیلم کن را تجربه کرد. سعید روستایی حالا با «زن و بچه» بازگشته و قرار است یک هفته دیگر فیلمش را روی پرده سینماهای ایران ببیند؛ در حالی که طی یک دهه فیلم‎سازی، به موازات دریافت اعتبار بین‌المللی، در میان تماشاگران ایرانی با واکنش‌هایی مثبت کمتری همراه شده و دیگر اکران فیلمش شور و شوق ویژه‌ای در تماشاگران به وجود نیاورده. آیا نمایش چهارمین فیلم، روستایی را از این روند رو به عقب بازخواهد گرداند؟