همین چند روز پیش بود که خبر قهرمانی تیم ملی هندبال نوجوان ایران در نخستین دوره مسابقات هندبال قهرمانی زیر ۱۷ سال آسیا مثل بمب صدا کرد. در این جام با شکست تمام مدعیان قهرمانی و کسب ۸ پیروزی و حتی بدون یک شکست با اقتدار روی سکوی نخست آسیا ایستادند و طلسم 19ساله برای کسب عنوان قهرمانی در این رده سنی را شکستند. برای صحبت با کاپیتان این تیم «مهدی احمدی» چند روز تلاش کردم. او در اردوی تیم ملی بود و تنها در ساعات خاصی می‌توانست سراغ تلفن همراهش برود. با این نوجوان موفق که از شهر دهدشت استان کهگیلویه و بویر احمد خود را به تیم ملی رسانده است، درباره مسیر موفقیتش گپ زدم.


    مسیرت را در هندبال کی شروع کردی و چطور آن را ادامه دادی تا به تیم ملی برسی؟
من هندبال را از وقتی کلاس چهارم، پنجم ابتدایی بودم، شروع کردم. در مدرسه از طریق معلم ورزشم به این رشته دعوت شدم و دیدم هم رشته هیجان‌انگیزی است و هم پر از چالش‌های ورزشی. برای همین از آن خوشم آمد و ادامه‌اش دادم تا به این جا رسیدم. از سال 1401 هم به صورت حرفه‌ای این ورزش را دنبال کردم و خدا را شکر توانستم در این سال‌ها قهرمانی‌هایی در سطح کشوری به دست بیاورم و به اردوی تیم ملی نوجوانان هندبال دعوت شوم و با تیم ملی در مسایقات آسیایی هم شرکت و برای کشورم همراه با تیم و همه اعضای آن افتخارآفرینی کنم.
    به نظرم رسیدن به تیم ملی برای تو از یک شهرستان در استان کهگیلویه و بویر احمد، سخت‌تر بوده است.
در استان ما و به‌خصوص در شهر ما هندبال ورزش شناخته‌شده‌ای است و روی آن سرمایه‌گذاری می‌شود. یعنی این‌طور نیست که ناشناخته باشد و کسی از آن حمایت نکند. همه‌جوره از آن حمایت می‌کنند و ما هم تمام تلاش‌مان را می‌کنیم که بدرخشیم.
​​​​​​​
    چطور درس و اردو و مسابقات را مدیریت می‌کنی؟
اردوهای ما بین یک هفته تا 10 روز است و بقیه اوقات در اختیار مدرسه و درس و مشق‌مان هستیم. یعنی در آن دوره تلاش می‌کنیم که به درس‌هایی که از آن عقب افتادیم هم برسیم. این‌جور نیست که همه وقت‌مان به هندبال بگذرد. من 60درصد وقتم را برای هندبال می‌گذارم و 40 درصد آن را برای رسیدگی به درس‌هایم. الان دانش‌آموز دوازدهم رشته ریاضی و فیزیک هستم.
    کاپیتان تیم ملی هندبال بودن چه چالش‌‌هایی در مسابقات دارد؟
حقیقتش کاپیتان بودن خیلی مسئولیت سنگینی است. این که بتوانی تیم را در شرایط حساس مدیریت کنی و به آن‌ها روحیه بدهی، مهم است. اگر هم‌تیمی‌ات در زمین یک پاس یا حرکت اشتباه زد با یک کلمه حمایتش کنی و بتوانی به او روحیه بدهی تا به بازی برگردد. بتوانی تیم را به خوبی کنترل کنی چه در داخل زمین و چه بیرون از آن. کسی که کاپیتان می‌شود یک نماینده از کادر در بین بچه‌های تیم است که ولی بقیه بچه‌ها نمی‌توانند با کادر ارتباط برقرار کنند از طریق او مواردشان را انتقال می‌دهند.
    هم‌سن‌و‌سال‌های تو باید چه کنند تا در این رشته موفق شوند؟
هر رشته یا حرفه‌ای را اگر بخواهی دنبال کنی باید به آن علاقه‌مند باشی. در این مسیر نباید حرف‌های بقیه که مانع راهت می‎شوند را جدی بگیری. باید بگویی من این رشته را دوست دارم و می‌خواهم آن را تا آخرین سال ورزشی‌ام ادامه بدهم و برای کشورم خیلی خوب افتخارآفرینی کنم؛ آن هم در رشته‌ای که کمتر از فوتبال، کشتی، تکواندو و ... دیده می‌شود. نشان بدهی هندبال که مادر همه ورزش‌های توپی است هم حرفی برای گفتن دارد. 
      وقتی قهرمان آسیا شدی همین حس را داشتی؟
آن قهرمانی واقعا خیلی حس خوبی داشت. آن مسابقات اولین دوره‌اش بود و ما شناخت کافی از تیم‌های رقیب نداشتیم ولی با همدلی تیم و تلاش و برنامه‌ریزی کادر فنی توانستیم بعد از چندین سال برای کشورمان افتخارآفرینی کنیم و پرچم ایران را به اهتزار دربیاوریم. مسابقات بعدی ما بازی‌‌های آسیایی جوانان است که از 27مهرماه در بحرین برگزار می‌شود.
    اعضای تیم ملی هندبال چطور تفریح می‌کنند؟
بیشتر بازی‌های گروهی مثل پانتومیم، مافیا و حتی گل یا پوچ  بازی می‌کنیم. در کنار این‌ها می‌خوام بگویم هر تیمی که در مسابقات آسیایی یا جهانی نتیجه خوبی می‌گیرد نشانه یکدلی و هماهنگی آن تیم است. با این که اعضای تیم ما از شهرهای مختلف ایران هستند خبری از دسته‌دسته بودن در تیم ما نیست. همه متحد هستیم. وقتی ما نتیجه گرفتیم یعنی همه 20نفرمان هم‌دل بودیم، انرژی منفی نگذاشتیم و مسابقه‌ دادیم.
     آرزویی که در هندبال آن را دنبال می‌کنی؟
از آن جایی که تیم ملی هندبال تا الان  نتوانسته   در المپیک سهمیه داشته باشد، آرزویم این است که بتوانیم برای اولین بار در المپیک جهانی برای کشورمان سهمیه بگیریم و برای ایران باعث افتخار باشیم.