​​​​​​​
   همان‌طور که می‌دانید صابر کاظمی والیبالیست جوان و ملی‌پوش کشورمان به گفته دکتر سید سجاد رضوی، معاون درمان وزارت بهداشت، در وضعیت «کمای مغزی» به سر می‌برد. او درباره وضعیت این بازیکن لژیونر گفته است :«اکوی قلبی انجام شده و قلب وضعیت خوبی دارد. کراتینین خون کمی افزایش داشته و این باعث می‌شود مغز مقداری از هوشیاری‌اش را از دست بدهد و کلیه‌ها عملکرد خوبی نداشته باشند. به همین دلیل دیالیز انجام شده است و فعلا باید منتظر بود تا ببینیم در روزهای آینده پاسخ این والیبالیست جوان به درمان چطور خواهد بود.» این در حالی ا‌ست که فدراسیون فوتبال در سایت خود وضعیت صابر کاظمی را «مرگ مغزی» اعلام کرده است. اما در این بین، ما چطور باید با بیماری که در این وضعیت قرار دارد، همراهی کنیم؟
  کما و مرگ مغزی یکی نیست
خیلی‌ها وضعیت «کما» و «مرگ مغزی» را با هم اشتباه می‌گیرند. فردی که در کما به سر می‌برد بیهوش اما مغزش هنوز زنده است و فعالیت دارد. بیمار می‌تواند با درمان و گذر زمان به هوش بیاید یا وارد مرحله‌های دیگری از بیهوشی شود. قلب هنوز خودش می‌زند و بدن به کمک مغز کنترل می‌شود. اما وضعیت درباره «مرگ مغزی» متفاوت است. نوار مغزی فرد در این وضعیت، کاملا صاف است، تنفس فرد با دستگاه انجام می‌شود. در فرد هیچ واکنش عصبی وجود ندارد (نه حرکت چشم، نه عکس‌العمل به درد). این وضعیت قابل برگشت نیست و  دستگاه‌ها باعث حرکت قلب و گرم ماندن آن می‌شوند. پیشنهاد پزشکان بعد از تایید مرگ مغزی فرد، اهدای عضو است.
ما چه باید بکنیم؟
در حالی که تیم پزشکی تمام تلاش‌شان را می‌کنند تا صابر وضعیت ثابتی داشته باشد و خانواده و علاقه‌مندان به او دعا می‌کنند تا او به زندگی برگردد، دیدن پیام‌های «تسلیت»، «روحت شاد» و چیزهایی از این قبیل در فضای مجازی باعث تاثر می‌شود. در حالی که صابر با همان جنگندگی که در زمین و پشت تور والیبال از او سراغ داریم، دارد برای زندگی می‌جنگد و قلبش می‌زند، خیلی‌ها به پیشواز مرگ رفته‌اند. مسلم است که دیدن این پیام‌ها خانواده و اطرافیان و حتی خود او را آزار می‌دهد. حتی اگر بیماری مشابه وضعیت صابر کاظمی دارید، گوش‌تان به حرف پزشک متخصص و تیم درمان باشد تا این روند حمایتی شدت بگیرد و سلامت بیمار تحت‌تاثیر قرار نگیرد.