​​​​​​​
دربی 106 را باید یکی از کسالت‌بارترین دربی‌های چند فصل اخیر دانست، دیداری که همه چیزش جور بود؛ زمین بد، گزارش ضعیف، مربیان دو تیم هم در اوج محافظه‌کاری. در این بین توسط کارشناسان و هواداران روی عملکرد چند بازیکن از همه بیشتر تاکید شد؛ طوری‌که می‌توان آن‌ها را بدترین‌های دربی قلمداد کرد. نفر اول بدون شک مرتضی پورعلی‌گنجی است، کسی‌که تصور می‌شد بتواند جای سیدجلال حسینی را در پرسپولیس پر کند، خیلی‌ها منتظر بودند بعد از این‌که او در بازی تیم ملی رباط صلیبی پاره کرد در بازگشت به فوتبال، بازهم به تیم ملی دعوت شود. اما عملکرد او در دو فصل اخیر نشان می‌دهد قلعه‌نویی حق داشته دیگر او را دعوت نکند. بازیکنی که تجربه حضور در دو جام جهانی را دارد اما هنوز به فرم ایده‌آل قبل از مصدومیت برنگشته. البته پورعلی‌گنجی با حجم مصدومیت‌های سنگینی که داشته بازیکن بدشانسی قلمداد می‌شود و حالا می‌فهمیم چرا در مقطعی هاشمیان، ابرقویی را به او ترجیح می‌داد. مرتضی در دربی هم چند اشتباه بد داشت، یک‌بار با پاس اشتباهش موقعیت خوبی برای استقلالی‌ها فراهم کرد و در یکی دو صحنه هم راحت دریبل خورد. بعد از او عملکرد اوریه به‌شدت مورد انتقاد پیش کسوتان پرسپولیس قرار گرفت. ماهینی، کاویان‌پور و... همه نسبت به این‌که چرا او باید به‌جای براجعه و صحرایی بازی کند، انتقاد داشتند. اوریه کُند بازی کرد، بدون نفوذ، نه در دفاع موفق بود نه در حمله. انتهای بازی هم که عصبی شد. اما در آن سمت میدان به‌رغم آن‌که آسانی درخشش همیشگی را نداشت و چند دریبل بد هم از اورونوف خورد اما بیشتر انتقادها متوجه سحرخیزان مهاجم جوان آبی‌ها بود. او بهترین موقعیت این بازی کسل‌کننده را هدر داد. زمانی که در اواسط نیمه دوم به‌راحتی پورعلی‌گنجی کُند را دریبل زد و توپ را به‌پای نیازمند کوبید. اگر آن موقعیت گل می‌شد شاید دربی سرنوشت بهتری داشت. نکته مهم این است که در چنین بازی‌هایی که دو تیم بدون ریسک بازی می‌کنند غیر از ضربات ایستگاهی، تک موقعیت‌های این چنینی تعیین کننده هستند که در نیمه اول هم اورونوف از فاصله دورتری خراب کرد. اما موقعیت سحرخیزان از هرنظر بهتر بود و ضربه او آرام و بدون زاویه.