اعتماد-در فضای موجود سیاسی و امنیتی تمامی نشانه‌های دیپلماسی چانه‌زنی، مدیریت بحران،جنگ و عملیات غافلگیر کننده آمریکا و اسرائیل علیه ایران وجود دارد. اگرچه عرصه دیپلماسی می‌بایست تمامی تلاش خود را برای مدیریت بحران، حل و فصل منازعه و  عبور از چالش‌های امنیتی موجود به انجام رساند. در چنین شرایطی ساختار دفاعی کشور نیز باید به این موضوع واقف باشد که اسرائیل و آمریکا همواره جنگ را به موازات دیپلماسی برنامه‌ریزی و به انجام می‌رسانند.
وطن امروز-مواضع ترامپ و همین‌طور جی‌دی ونس، دست‌کم در ظاهر نشان می‌دهد دولت آمریکا فعلا روی موضوع هسته‌ای ایران تمرکز کرده است.این مواضع در حالی از سوی آمریکایی‌ها بیان می‌شود که همزمان با موضوع مذاکرات، ارتش آمریکا در حال افزایش حضور نظامی خود در اطراف ایران است. انباشت تجهیزات و نیروی نظامی در اطراف ایران، اساس مذاکرات آمریکا با ایران را زیر سوال می‌برد. اگر آمریکایی‌ها واقعا خواستار یک توافق صرفا هسته‌ای با ایران هستند، چرا باید نیروهای نظامی خود در اطراف ایران را افزایش دهند؟
اطلاعات-به دلایل مختلف،به رغم لفاظی‌ها و تقویت نظامی منطقه‌ای، حمله گسترده آمریکا به ایران همچنان بسیار بعید است. اولویت اصلی سیاست خارجی آمریکا مهار چین است نه جنگ برای «تغییر رژیم» ایران. با توجه به نوشته ترامپ در تروث سوشال بعد از دیدار با نتانیاهو، به نظر می‌رسد نتانیاهو لااقل درباره ایران به نتیجه دلخواه خود در این ملاقات نرسید. هدف ترامپ اعمال فشار نظامی و استقرار تجهیزات و سخت‌افزارهای نظامی برای کسب امتیاز دیپلماتیک و افزایش بازدارندگی جهت کاستن از خطر اشتباه محاسبه ایران است.
جوان-عبور اصلاح‌طلبان رادیکال از دولت‌های بر آمده از اصلاحات، البته نکته تازه‌ای نیست.  جبهه اصلاحات طی سال‌های گذشته با نوعی دوگانگی مزمن مواجه بوده است. از یک‌سو در ادبیات رسمی، خود را مدافع قانون‌گرایی، صندوق رأی و سیاست‌ورزی مسالمت‌آمیز معرفی می‌کند و از سوی دیگر، بخشی از چهره‌های محوری آن با اتخاذ مواضع ساختارشکنانه، تشکیک در نهاد‌های رسمی و هم‌صدایی با روایت‌های رسانه‌ای بیرونی، عملاً به تضعیف همان چارچوب‌هایی کمک کرده‌اند که ادعای دفاع از آن ها را دارند.