​​​​​​​
آبان‌ماه، بعد ازشکست ایران برابرازبکستان درفینال تورنمنت چهارجانبه امارات آن‌هم در ضربات پنالتی،مهدی طارمی با لحنی تند ازهم‌تیمی‌هایش انتقادکرد و گفت:باختن عیبی نداردچون    دیدار با مصر مدنظر ما بود.وقتی بازیکنی نخواهد برابرازبکستان گل بزند،مقابل تیم‌های بزرگ‌ترچه خواهدکرد و تأکیدکرد که خودش می‌داند درچه شرایطی می‌تواند پنالتی بزند. آن حرف‌ها درآن مقطع،بیشترشبیه اعلام رهبری واعتمادبه‌نفس بود؛نوعی موضع‌گیری ازسوی ستاره‌ای که می‌خواست خودش را درجایگاه مسئولیت و تفاوت قراردهد.اما فوتبال حافظه دارد.چند ماه بعد،در مهم‌ترین صحنه،برابرمصردرجام جهانی، همان طارمی پشت توپ ایستاد و پنالتی‌ای زد که نه زاویه داشت، نه قدرت، نه حتی آن مکث و فریب لازم برای شکست دادن دروازه‌بان. ضربه‌ای قابل پیش‌بینی و کم‌رمق که به سادگی مهارشد؛درست درلحظه‌ای که تیم ملی بیش ازهر زمان دیگری به کیفیت ستاره‌اش نیازداشت.طارمی درادامه بازی هم تحت تاثیرپنالتی که ازدست داد نمایش ضعیفی داشت تا آن‌چه خودش برای هم‌تیمی‌هایش گفت، شامل بازی و روحیه خودش شود تا بدانیم فوتبال محتاج تمرکز، مسئولیت‌پذیری و عمل درلحظه است.