در میان تمام مسافران جام جهانی، داستان بازیکنانی که هزاران کیلومتر پرواز کردند تا فقط نقش تماشاگر ویژه را روی نیمکت ایفا کنند، از همه عجیب‌تر است؛ بازیکنانی مثل چشمی مصدوم که مشخص نیست چرا دعوت شدند؟ 

روزبه چشمی مصدومی که به زور مسافر شد!
یکی از عجیب‌ترین تصمیمات امیر قلعه‌نویی، بردن روزبه چشمی به مکزیک بود. بازیکنی که پیش از اعلام فهرست نهایی، خود فدراسیون خبر از مصدومیت همسترینگ و از دست دادن جام توسط او داده بود. این مصدومیت به حدی جدی بود که کادر فنی شهریار مغانلو را در اردوی ترکیه جایگزین او کرد! اما در کمال ناباوری نام روزبه در فهرست نهایی قرار گرفت. به گفته خبرنگاران اعزامی و حتی هومن افاضلی، چشمی حتی برای بازی با بلژیک هم در دسترس نبود! شبیه این را در تیم ملی برزیل دیدیم، آنچلوتی نیمار مصدوم را دعوت کرد تا او به نوعی نقش رهبری ایفا کند و بازیکنان با بودن او احساس صمیمیت بیشتری در رختکن داشته باشند. اما نیمار کجا و چشمی کجا! البته از گوشه و کنار شنیده می‌‎شود چشمی را برای آپشن دعوت به تیم ملی در قرارداد باشگاهی‌اش دعوت کرده‌اند. 
دنیس اکرت دورگه‌ای برای بازی نکردن!
حضور دنیس اکرت یک علامت سوال بزرگ دیگر است. بازیکنی که همگی او را با عمه‌اش یعنی آناهیتا درگاهی بازیگر می‌شناسیم! اصلا چرا چنین بازیکنی که سابقه بازی ملی هم ندارد و حتی در لیگ بلژیک عملکردش از صیادمنش هم ضعیف‌تر بوده با این همه سروصدا به تیم ملی دعوت شد وقتی قرار نبود در لحظاتی که تیم به شدت نیاز به یک مهاجم تمام‌کننده و گره‌گشا دارد، حتی یک دقیقه از او استفاده شود؟
دانیال ایری استعدادی که روی نیمکت سوخت!
آیا این بازیکن جوان و باانگیزه آن‌قدر ناآماده بود که نتواند حتی چند دقیقه به تیم کمک کند؟ در دیدار مقابل مصر، زمانی که تیم حریف مدافعان اصلی‌اش را به دلیل مصدومیت در اختیار نداشت و ما به بازی هوایی و فشار مستقیم روی دفاع آن‌ها نیاز مبرم داشتیم، جای خالی بازیکنی مثل ایری بیش از پیش حس می‌شد. با این حال، سرمربی تیم ملی در آن بازی تنها ۳ تعویض انجام داد (که یکی از آن‌ها هم در دقیقه ۹۰ بود!) و ترجیح داد از این نیروی جوان و تازه‌نفس استفاده نکند. 
امیرعلی رزاقی‌نیا  گمشده در میانه میدان!
چرا رزاقی‌نیا حتی یک دقیقه هم بازی نکرد؟ این سوال زمانی پررنگ‌تر می‌شود که به بازی با نیوزیلند نگاه کنیم؛ جایی که میانه میدان را تقریبا از دست داده بودیم. با توجه به نمایش‌های درخشانی که از رزاقی‌نیا در استقلال و تیم ملی امید دیده بودیم (قطع توپ‌های دیدنی و جنگندگی بی‌امان برای بازپس‌گیری توپ)، او دقیقا همان گمشده تیم ملی در لحظات گره‌خورده بازی بود، اما ژنرال اعتقادی به استفاده از او نداشت.