دیروز رسانه رسمی پلتفرم آپارات اسپرت که یکی از مسیرهای اصلی تماشای مسابقات فوتبال برای ورزش‌دوستان ایرانی محسوب می‌شود، از پخش مسابقه انگلیس و نروژ در مرحله یک چهارم نهایی جام جهانی 2026 با گزارش محمدرضا احمدی خبر داد؛ اتفاقی که با توجه به سیاست‌های رسانه ملی در گزینش گزارشگران فوتبال، معنایی جز پایان همکاری این مجری و گزارشگر با تلویزیون ندارد. او که در سال‌های اخیر یکی از اصلی‌ترین صداهای فوتبال در تلویزیون به شمار می‌آمد، حالا در میانه جام جهانی از تلویزیون جدا شده است. نکته قابل توجه آن که در نخستین قسمت ویژه‌برنامه جام جهانی شبکه سه، محمدحسین میثاقی اعلام کرد احمدی به دلیل بیماری پدرش در برنامه حضور ندارد، اما حالا بعد از یک ماه روشن شد این اطلاع‌رسانی درست نبوده و ظاهراً احمدی همکاری خود را با این پروژه و اساساً با تلویزیون قطع کرده و غیبتش صرفاً یک غیبت موقت نبوده است.
​​​​​​​
احمدی در مسیر دیگران
اگر به مهاجرت محمدرضا احمدی به پلتفرم‌های اینترنتی، به صورت منفرد نگاه کنیم، اتفاق چندان عجیب یا حتی نگران‌کننده‌ای نیست. در همه رسانه‌های دنیا نیروها جابه‌جا می‌شوند و چهره‌ها مسیر حرفه‌ای جدیدی انتخاب می‌کنند. با این حال، وقتی این اتفاق را در کنار خروج چهره‌های مهم دیگری در سال‌های اخیر قرار می‌دهیم، تصویر متفاوتی شکل می‌گیرد که از خروج تدریجی باتجربه‌ترین و شناخته‌شده‌ترین گزارشگران فوتبال از تلویزیون حکایت دارد؛ اتفاقی که بیش از هر چیز برای مخاطبان فوتبال تلویزیون، که یکی از آخرین گروه‌های مخاطب رسانه ملی به شمار می‌روند، تلخ و قابل تأمل است. چند سالی هست که عادل فردوسی‌پور گزارشگر مهم و محبوب سیما به دلیل تعطیلی اجباری برنامه «90» از آنتن کناره گرفته و فعالیتش را به فضای اینترنت منتقل کرده است. یکی دو سال پیش نیز فرشاد محمدی‌مرام که بسیاری او را بهترین گزارشگر فوتبال خارجی تلویزیون در دوران پس از فردوسی‌پور می‌دانستند، از صداوسیما جدا شد و جالب آن که هردوی آن‌ها به آپارات اسپرت پیوستند. این رویه حالا به محمدرضا احمدی رسیده که در سال‌های اخیر، مهم‌ترین گزارشگر فوتبال تلویزیون بود.
چرا احمدی مهره مهمی بود؟
محمدرضا احمدی طی بیش از یک دهه گذشته، بی‌تردید گزارشگر اول تلویزیون محسوب می‌شد. اگر مسابقات تیم ملی ایران در جام‌های جهانی را که معمولاً حساس‌ترین انتخاب برای مدیران تلویزیون به شمار می‌رود، معیار قرار دهیم، اهمیت او مشخص می‌شود. احمدی از زمان ورودش به جمع گزارشگران اصلی، 3 مسابقه تیم ملی ایران در جام جهانی را گزارش کرده؛ آماری که در این بازه زمانی هیچ گزارشگر دیگری به آن نرسیده است. در شهرآورد تهران نیز وضعیت مشابهی وجود دارد. احمدی نخستین بار در سال 1391 گزارش شهرآورد را برعهده گرفت و در 15 سال اخیر، از مجموع 30 شهرآورد برگزارشده، گزارش 12 مسابقه معادل 40 درصد تمام دربی‌های این دوره را انجام داده! اهمیت این آمار زمانی بیشتر مشخص می‌شود که بدانیم پس از تغییر مدیریت شبکه سه و حاشیه‌نشین شدن عادل فردوسی‌پور در سال 1397، عملاً احمدی جای او را در مهم‌ترین مسابقات گرفت. از نیمه سال 1397 (که اختلاف میان فردوسی‌پور و فروغی کلید خورد) تا سال 1403، از 16 دربی برگزارشده، 10 مسابقه را محمدرضا احمدی گزارش کرد! به بیان دیگر، او به مهم‌ترین صدای فوتبال تلویزیون پس از کنار رفتن عادل تبدیل شد. جالب آن که احمدی حالا در همان فضایی فعالیت خواهد کرد که رقیبش سال‌ها پیش به آن کوچ کرده بود و این دو، بار دیگر در یک مجموعه اینترنتی همکار شده‌اند.
از جام جهانی 2010 تا 2026
محمدرضا احمدی گزارشگر 44 ساله اهل تهران، از اوایل دهه 80 وارد سازمان صداوسیما و مشخصاً رادیو شد؛ اما نقطه عطف دوران حرفه‌ای او جام جهانی 2010 بود که ناگهان مورد توجه مخاطبان قرار گرفت و خیلی زود جایگاه یکی از چهره‌های ثابت گزارش فوتبال را به دست آورد. از آن زمان تاکنون، گزارش صدها مسابقه داخلی و خارجی، اجراهای متعدد و حضور در ویژه‌برنامه‌های فوتبالی، جایگاه او را در میان شناخته‌شده‌ترین گزارشگران تلویزیون تثبیت کرد. جالب این که آخرین حضور مهم او در تلویزیون نیز با جام جهانی گره خورد. احمدی دیدار نخست تیم ملی ایران مقابل نیوزیلند را گزارش کرد و ظاهراً در میانه این تورنمنت از سیما جدا شد! احمدی که این روزها فعالیت خود را خارج از صداوسیما آغاز کرده، به صورت مستقل برنامه‌ای اینترنتی با محوریت جام جهانی تولید می‌کند. برنامه‌ای با عنوان «من و فوتبال» که خارج از قاب تلویزیون ساخته می‌شود و چند قسمت آن نیز منتشر شده است.