​​​​​​​
این یادداشت کوتاه ، ادای دینی است به همه باستان‌شناسان ایران در طول تاریخ؛ به انسان هایی که  جوانی‌شان را در دل خاک و خرابه ها جا گذاشتند تا تاریخ این سرزمین، دوباره نفس بکشد، دوباره زنده شود.
صبح روز یک شنبه 4 مردادماه ،بالاخره قلعه الموت ثبت جهانی شد. خبری که سال‌ها انتظارش را می‌کشیدیم و حالا می‌تواند لبخند را بر لب هر ایرانی بنشاند. اما پشت این خبر خوش، دهه ها تلاش، پژوهش، کاوش، مستندسازی و پیگیری باستان شناسانی پنهان شده که دل در گرو ایران دارند.
حمیده چوبک یکی از شناخته‌شده‌ترین باستان‌شناسانی است که سال‌ها از زندگی حرفه‌ای خود را صرف پژوهش و حفاظت از مجموعه قلعه‌های اسماعیلیه و الموت کرد. نام او در گزارش‌های علمی، پژوهش‌ها و فعالیت‌های میدانی ثبت شده است، اما در روزی که خبر ثبت جهانی این اثر، تیتر رسانه‌ها شد، سهم او و کسانی که این مسیر را سال‌ها هموار کرده بودند، چندان پررنگ نبود.
این گلایه درباره نسلی است که عمرش را پای میراث فرهنگی گذاشت. باستان‌شناس‌هایی که روزهای داغ تابستان و سرمای استخوان‌سوز زمستان را در محوطه‌های تاریخی گذراندند، با کمترین امکانات کاوش کردند، از آثار حفاظت کردند و بارها برای حفظ آن‌ها جنگیدند، اما وقتی نوبت به تقدیر رسید، همیشه  نامشان در حاشیه ماند.
اگر امروز قلعه الموت در فهرست میراث جهانی در کنار حدود 30 اثر ایستاده، پیش از هرچیز ،حاصل  سال‌ها تلاش بی‌هیاهوی باستان شناسانی است که نخستین گام‌های این مسیر را برداشتند.