فیدان در شرایطی ادعا می کند که هدف پیمان  دفاعی مکه ایران نبوده است که حتی اگر این کشورها می خواستند که هدفشان هم ایران باشد کار خاصی از دست آن ها ساخته نبود و ایرانی که می تواند دو قدرت هسته ای آمریکا و اسرائیل را در چنین باتلاقی گرفتار کند نه تنها ترسی از هم پیمانی سه کشور مذکور ندارد، بلکه حتی آن را برای جلوگیری از حمله به عربستان در صورت پیش آمد مجدد اتفاقات جنگ رمضان کافی هم نمی داند. مخصوصا که روابط میان هر دو کشور پاکستان و ترکیه با ایران عمیق تر و خطیر تر از آن است که این کشورها بخواهند به علت جمع آوری مشتی دلار از جیب سعودی ها به آن منافع مشترک و راهبردی پشت کنند. ایران مدت هاست که شریک امنیتی مطمئنی برای دو کشور پاکستان و ترکیه است و همین الان هم روابط امنیتی این کشورها با ایران برای مقابله با اهداف مشترکی مثل گروهک های تروریستی جدایی طلب کرد و بلوچ در حال انجام است از طرف دیگر هر دوی این کشورها به علت اشتراک مرزهای زمینی با ایران نقش مهمی به عنوان راه های جایگزین ایران برای دور زدن تحریم ها ایفا می کنند که گرچه ایران نیازمند حفظ این مسیرهای تنفسی است اما بدیهی است که خود این کشورها هم منافع قابل توجه اقتصادی از این ماجرا می برند و آمریکابا توجه به مشکلات اساسی اقتصادی هر دو کشور ترکیه و پاکستان میلی برای از دست دادن این منافع ندارد. 
از سوی دیگر هر دوی این کشورها نقاط ضعفی دارند که امکان فعال کردن آن برای ایران وجود دارد و همین موضوع هم دلیلی دیگر برای عدم میل آن ها برای ورود به یک منازعه با ایران است. به عنوان مثال در مورد ترکیه این کشور از نظر اقتصادی اوضاع مناسبی ندارد، فاقد منابع انرژی اساسی است و حتی در مقایسه با ایران دارای تورم و مشکلات اقتصادی به مراتب وضعیت بدتری هم دارد. از خاطر نبرید که بدهی خارجی ترکیه چیزی بیش از 500 میلیارد دلار است در حالی که ایران کمتر از 8 میلیارد دلار بدهی خارجی دارد. از سوی دیگر فعال کردن گسل های قومی و ایدئولوژیک موجود در ترکیه (کردها و جناح سکولار مخالف با اردوغان) به سرعت می تواند این کشور را دچار مشکل کند در حالی که وضعیت وخیم اقتصادی آن ها می تواند متاثر از بدهی خارجی قابل توجه به سرعت به یک فاجعه تبدیل شود. بازی با این موارد در کنار بهره بری از ارتباطات میان دو کشور اما هنر دستگاه دیپلماسی ایران و برنامه ریزی جدی در این زمینه را می طلبد. این اوصاف اما نباید به هیچ وجه باعث بی توجهی ایران به تحولات منطقه ای شود. کاهش نقش آمریکا به عنوان هژمون حاضر در منطقه به عنوان یکی از اولین دستاوردهای جنگ اخیر ایران و آمریکا همین الان هم کلید خورده و بدترین مدل برای ایران بازیگری منفعلانه است. از یاد نبریم که خروج آمریکا از منطقه به نوعی از بین رفتن یک نظم حدودا سه دهه ای است که اولین آورده آن خلأ قدرت در منطقه و پس از آن وقوع یک آشفتگی منطقه ای است که تا حاکم شدن نظم امنیتی بعدی حاکم بر منطقه غرب آسیا رخ خواهد داد. بدیهی است که ایران باید بکوشد تا به دو دلیل اساسی ازجمله مواجهه با بیشترین سطح از تهدید و خسارت ها در سه دهه گذشته نسبت به باقی کشورهای منطقه و همچنین پرداخت هزینه قابل توجه برای پایان دادن به نظم آمریکا محور حاکم بر منطقه، بیشترین حجم منافع را از نظم امنیتی آینده به دست آورد. در این مسیر توجه به نقاط ضعف بازیگرانی مثل ترکیه و پاکستان نقش به سزایی برای تدوین این راهبرد خواهد داشت.