این روزها فیلم تازه یکی از پرامیدترین و باکلاس‌ترین کمدی‌سازهای یک دهه اخیر ایران، یعنی سروش صحت، در گیشه مقهور درام تلخ کاظم دانشی، یعنی «زنده‌شور» شده و این یعنی «استخر»، دست‎کم به اندازه ساخته‌های قبلی این کارگردان، مورد اقبال عمومی قرار نگرفته است.
این فیلم نسبتا پرستاره که از بازی امین حیایی، سحر دولتشاهی، کاظم سیاحی و البته حضور تبلیغاتی و کوتاه مهران مدیری بهره می‌برد، درباره لحظات به‌ظاهر بی‌اهمیت، اما تعیین‌کننده، در زندگی روزمره است؛ با این حال مسیر رسیدن به این نقطه با دست‌اندازهای پرشماری مواجه شده و به اندازه «جهان با من برقص» و «صبحانه با زرافه‌ها» برای طیف‌های متکثر مردم واضح نیست.
علیرضا خمسه، با طنز مخصوص به خودش، اجرای گرمی در این فیلم دارد؛ اما باعث شده که «استخر» از آن شوخی‌های مینیمال و موقری که امضای کمدی سروش صحت محسوب می‌شود، فاصله بگیرد و بامزگی‌های درشت جایگزین مزاح‌های مینیاتوری شوند. این در حالی است که بدنه قصه، نسبت به دو فیلم قبلی این کارگردان، لاغرتر است و فضای روشنفکرانه و اگزیستانسیال در آن غلبه دارد.
از این منظر، می‌توان گفت که «استخر» مجموعه‌ای است که از شوخی‌های ریز و درشتی که وجه مشترکشان فقط این است که در سر سروش صحت قوام یافته‌اند؛ مجموعه‌ای از موقعیت‌های خاص و بامزه که هرکدامشان جداگانه ارزش تماشا دارند، ولی سخت بتوان برآیندشان در این فیلم را بهره‌مند از «فرم سینمایی» توصیف کرد.
با وجود این، سینمای سروش صحت، از منظر بصری و استانداردهای فنی، پیشرفت قابل توجهی را نشان می‌دهد؛ گویی فیلم‎ساز حالا فرصت یافته تا فارغ از قصه‌ها و ملاحظات خارج از قاب، ذات مسحورکننده تصویر را در اولویت قرار دهد.