​​​​​​​
فصل اول «آخرین بازمانده از ما» با وفاداری تحسین‌برانگیز به منبع اصلی خود – یعنی بازی موفق ناتی‌داگ – و در عین حال، با افزودن لایه‌هایی دراماتیک و سینمایی، توانست هم رضایت گیمرها را جلب کند و هم توجه مخاطبان عام را به خود معطوف سازد. رابطه پدر-دختری بین جوئل و الی، عنصر اصلی جذب احساسی در فصل اول بود؛ رابطه‌ای که در اپیزود پایانی با انتخاب اخلاقی بحث‌برانگیز جوئل، همدلی و چالش فکری را توأمان به مخاطب منتقل کرد. با این حال، بازی بلا رمزی در نقش الی، در مرکز بخشی از انتقادات قرار گرفت؛ چه از حیث شباهت ظاهری به شخصیت اصلی بازی و چه از منظر باورپذیری درونی نقش. فصل دوم اما با ریسک شروع می‌شود. اپیزود اول نه‌تنها از هیجان آغازین فصل‌های جدید بی‌بهره است، بلکه با ضرب‌آهنگ کند، فضاسازی سرد و روایت خنثی، تا حدی انتظارات مخاطب مشتاق را کاهش می‌دهد. فضای یکنواخت و سکون غالب در این قسمت، به‌جای دامن زدن به تعلیق، به نوعی ایستایی تبدیل می‌شود که ممکن است بخشی از بینندگان را دلسرد کند.
اما اپیزود دوم، نقطه عطفی است: اتفاقی که گیمرها سال‌ها در انتظار دیدنش بودند، با مرگ دلخراش «جوئل» رقم می‌خورد. لحظه‌ای تکان‌دهنده، دلهره‌آور و دردناک که هم شخصیت جوئل را به نقطه پایانی می‌رساند و هم مسیر جدیدی برای روایت می‌گشاید. بازگشت خشونت عاطفی و فشار روانی به ساختار داستان، بار دیگر شور و هیجان را به سریال بازمی‌گرداند.
با حذف یکی از کلیدی‌ترین مهره‌های احساسی سریال، حالا پرسش اصلی این است: آیا این سریال بدون «جوئل» می‌تواند دوام بیاورد؟ و آیا بلا رمزی در نقش الی می‌تواند بار احساسی و دراماتیک فصل را بر دوش بکشد؟ پاسخ به این سؤال، در گرو عمق‌پردازی کاراکتر ابی، تنش‌های اخلاقی میان گذشته و آینده و توانایی رمزی در درخشش فراتر از سایه پدرو پاسکال خواهد بود.