چند صباحی از همه مدیوم‌ها دور بود؛ نه فیلمی روی پرده سینما داشت و نه سریالی در پلتفرم‌ها. با این حال، در همین هفته‌های اخیر که با «شکارگاه» به نمایش خانگی برگشته، باز هم نشان داده دود از کنده بلند می‌شود. سریال نیما جاویدی متن جذابی دارد و دوز مناسبی از وهم را به خوبی با معما ترکیب کرده و تماشاگر را دنبال خود می‌کشاند، اما نباید از نقش پرویز پرستویی در آن گذشت. بازیگر اصلی سریال حضوری قدرتمند در آن دارد و از پس مأموریت محوله جاویدی برآمده. او در «شکارگاه» شخصیت حواس‌جمع و استوار «میرعطاخان» را به درستی تصویر کرده و تقریباً در تمام قاب‌های مشترک با دیگران، نگاه تماشاگر را به خود معطوف می‌کند تا اینجا یک موفقیت دیگر در نمایش خانگی برایش ثبت شده باشد.
موفقیت واضح‌تر، ولی دیده‌نشده‌تر او اما در «آن جا همان ساعت» است؛ اثر سال 97 سیروس الوند که به تازگی اکران شده و البته از نظر ارزش‌های هنری، چندان ویژگی‌های مثبتی ندارد، ولی بار دیگر اهمیت پرستویی را نشان می‌دهد. او در این اثر یک سروگردن از نقش‌آفرینان جوان‌تر مثل امیرحسین فردی و ماهور الوند بالاتر می‌ایستد و در غیاب هدایت دقیق کارگردان، احتمالاً تنها هنرپیشه‌ای است که می‌تواند از پس ایفای نقش خود برآید. 
جالب آن که قرار است پرویز پرستویی در همین تابستان با سریال پرامید و پرهزینه «هزار و یک شب» مصطفی کیایی بار دیگر در نمایش خانگی دیده شود تا هت‌تریک تابستان 1404 را کامل کرده باشد.