این روزها در تحریریه خراسان به مناسبت روز خبرنگار پر از برو و بیاست. روز گذشته هم در میان مهمانان تحریریه، دو مهمان ویژه داشتیم که از آسایشگاه معلولین شهید فیاض‌بخش آمده بودند تا به نمایندگی از جمع دوستانشان در این آسایشگاه، این روز را به همه ما تبریک بگویند. این دو نفر «یوسف» و «هادی» دو نوجوان باانگیزه و پرانرژی بودند که به همراه مدیر و بخشی از کارکنان این آسایشگاه به تحریریه خراسان آمدند. ما در ادامه با آن‌ها گپ‌وگفتی داشتیم، حال و احوال‌شان را پرسیدیم و عکس یادگاری گرفتیم. در ادامه بخشی از گپ‌و‌گفت ما را با این دونوجوان پرانگیزه که ورزش را هم جدی دنبال می‌کنند، می‌خوانید.

​​​​​​​
    در 5 رشته ورزشی فعالیت می‌کنم
یوسف نظری یک ماهه بوده که وارد آسایشگاه شده است. پرانرژی است و خیلی زود می‌تواند یخ جمع را بشکند و وارد گفت‌و‌گو شود. از چشمانش انگیزه می‌بارد و به راحتی به سوال‌هایم جواب می‌دهد. البته اهل مداحی هم هست و برایمان چند بیتی هم خواند. از او درباره علاقه‌مندی‌ها و فعالیت‌های ورزشی‌اش پرسیدم؛ یوسف می‌گوید :«14 ساله هستم و رشته ورزشی هم دارم. الان پنج رشته ورزشی دوومیدانی، فوتبال، فوتسال، پینگ‌پنگ و شنا را دنبال می‌کنم و خیلی دوست دارم آن‌قدر خوب ادامه بدهم که مدال طلای پارالمپیک را بگیرم. امسال به کلاس هشتم می روم و خیلی دوست دارم در آینده معلم عربی شوم. چون هیچ درسی را به اندازه عربی قبول ندارم. بقیه درس‌ها را شاید نمره زیر 15 بگیرم اما عربی‌ام همیشه 20 است. در این رشته‌های ورزشی، رشته‌ای که خیلی زیاد دوستش دارم و علاقه‌مندم آن را ادامه بدهم، بیشتر دوومیدانی است از 100متر بگیرید تا 1500 متر. البته الان تازه دارم تمرین می‌کنم تا اول در تیم استان، بعد تیم ملی و بعد هم در مسابقات جهانی شرکت کنم. تفریح دیگرم فوتبال است و بعد از دوومیدانی خیلی دوست دارم فوتبال هم بازی کنم. البته همه ورزش‌ها را دنبال می‌کنم و دوست دارم. می‌خواهم به همه نوجوان‌هایی که شبیه من هستند و شاید انگیزه و روحیه ندارند بگویم «از زندگی ناامید نشید. دوباره تلاش کنین. بازم که نتونستین دوباره تلاش کنین. تلاش راه موفقیت است و اگر تلاش کنی به همه جا می‌رسی.» وقتی صحبتم با یوسف تمام می‌شود خیلی زود بلند می‌شود و جایش را به من می‌دهد تا با دوستش هم چند کلمه صحبت کنم.
     می‌خواهم آدم موفقی شوم و دست همسن‌و‌سال‌هایی مثل خودم را بگیرم
می‌شود گفت «هادی غفاری» در آسایشگاه فیاض‌بخش یک تازه‌وارد است. یک نوجوان 15ساله و پرانگیزه که کم‌حرف‌تر از یوسف است. یکدست سفید پوشیده و گاهی با دستش موهای فرش را مرتب می‌کند. هادی تازه 5ماه است که به آسایشگاه فیاض‌بخش آمده و آینده را برای خودش خیلی قشنگ چیده است. وقتی از او درباره فعالیت‌های ورزشی‌ و علاقه‌مندی‌هایش می‌پرسم این‌طور پاسخ می‌دهد :«من امسال تازه انتخاب رشته دارم و می‌خواهم رشته انسانی بخوانم. دوست دارم در این رشته درسم را ادامه بدهم تا روان‌شناس شوم. البته در ورزش هم فعالیت می‌کنم. رشته ورزشی من پرتاب وزنه است و دوست دارم مقام اول جهان را به دست بیاورم و برای این آرزو دارم همه تلاشم را می‌کنم.  روز اولی که رفتیم تمرین پرتاب وزنه یک خرده برایم سخت بود اما از روزهای بعد همه چیز عادی شد و الان می‌توانم راحت وزنه‌ها را پرتاب کنم. وزنه‌ها از یک کیلو تا هفت کیلو هم ادامه دارد و من الان روی وزنه‌های دو و چهار کیلویی دارم تمرین می‌کنم. خودم به خودم انگیزه می‌دهم تا آن مقامی را که می‌خواهم به دست بیاورم، راحت کسب کنم. البته هنوز در رقابت‌های جدی شرکت نکردم و دارم سخت تلاش می‌کنم تا اگر خدا بخواهد قبول شوم و مقام بیاورم.» از هادی می‌خواهم از تفریحات دیگرش هم بگوید :«در آسایشگاه بیشتر با دوست‌هایم درباره آینده صحبت می‌کنیم؛ من زیاد از تفریح خوشم نمی‌آید و دوست دارم سرم در کار خودم باشد و برای آینده‌ام تلاش کنم. می‌خواهم در آینده آدم موفقی باشم و دست همسن‌وسال‌هایی مثل خودم را بگیرم.» در آخر هم می‌گوید :«برای موفقیت، تلاش و امید داشتن لازم است. برای روحیه دادن به بقیه نوجوان‌ها فقط یک کلمه می‌گویم که تلاش کنید چون بدون تلاش کردن نمی‌توانید موفق شوید.»