در حال حاضر چین با ایده حکمرانی جهانی و با اتکا به دو سازمان شانگهای و بریکس با اولویت کارویژه امنیتی و دیگری با کارویژه اقتصادی قصد دارد تا خود را به عنوان قدرت جهانی تعریف کند. نزدیکی روسیه به چین در دوره بایدن و حال نزدیکی هر چه بیشتر هند به چین در دوره دوم ترامپ سبب شده تا مسئله بریکس و شانگهای به عنوان دو پیمانی که می تواند صفحه جهان پس از جنگ دوم جهانی را تغییر دهد، شناسانده شود. این درحالی است که هند در دوران ناریندا مودی و روسیه در دوران پوتین دارای بیشترین ضریب واگرایی از نظم جهانی هستند.چین به عنوان سازنده یک امپراتوری جدید حال برای خود رسالت جهانی قائل است و خود را در جایگاهی می بیند که بتواند موازنه‌های شکل‌گرفته در دو مقطع فضای پس از جنگ‌جهانی و پس از فروپاشی شوروی را تغییر دهد. حال پرسش اصلی این جاست که ایران در فضای شکست پروژه برجام و پس از حمله نظامی اسرائیل چگونه قصد دارد تا امنیت خود را تعریف کند؛ آنچه پیداست تصمیم‌سازان سیاست‌ خارجی در ایران همچنان رابطه با غرب را ولو پس از جنگ 12 روزه ترجیح می دهند. باید دید که اجرایی شدن سازوکار ماشه چه نقشی در تدوین سیاست ‌خارجی ایران نسبت به شرق دارد.