​​​​​​​
ویزای گوستاوو پترو رئیس جمهور کلمبیا که برای شرکت در جلسات مجمع عمومی سازمان ملل به ایالات متحده آمده بود، پس از سخنرانی او در تجمع حامیان غزه که در مقابل ساختمان سازمان ملل در منهتن نیویورک برگزار شده بود توسط دولت ترامپ لغو شد. پترو در طول سخنرانی‌اش در مجمع عمومی سازمان ملل نیز موضع‌گیری تندی علیه جنایت‌های صهیونیست‌ها داشت که با تشویق و حمایت دیگر حاضران روبه‎رو شده بود. البته بنابر گزارش وزارت امور خارجه آمریکا، او در سخنانی سربازان آمریکایی را به نافرمانی دعوت کرده بود. علاوه بر این، در هنگام سخنرانی، رهبر کلمبیا وعده داده بود که فراخوان داوطلبانی که می‌خواهند برای مبارزه جهت آزادسازی غزه به ارتش بپیوندند را آغاز کند و اطمینان داد که خودش هم آماده جنگیدن است.
برخورد با آمریکای لاتین
لغو ویزای رئیس جمهور کلمبیا توسط دولت آمریکا پرده ای دیگر از درگیری های میان دولت های آمریکای لاتین و ترامپ است. دیوارکشی در مرز مکزیک، حمله به کشتی های ونزوئلایی، صدور تعرفه برای کالاهای برزیل و محکوم کردن عمده این کشورها به عنوان مراکز تولید و صادرات مواد مخدر و اخراج گسترده پناهندگان آمریکایی که عمدتا اهل همین کشورها هستند، عمده سیاست خارجی دولت ترامپ در هر دو دولتش بوده است. فارغ از این که عمده این کشورها و در صدر آن ها برزیل و مکزیک که هم اقتصادهای بزرگی دارند و هم اثرگذاری آن ها بر اقتصاد آمریکا قابل توجه است و توانایی پاسخ دادن به این رفتارها را در مقیاس قابل توجهی دارند؛ طبعا می تواند از نفوذ واشنگتن در منطقه ای که به صورت سنتی از آن به عنوان حیاط خلوت آمریکایی ها یاد می شده است، بکاهد و ضمن ایجاد برخی فشارهای اقتصادی بر مردم آمریکا،  اتفاقا راه را برای تمایل بیش از پیش مردم کشورهای آمریکای لاتین به سمت احزاب چپ (سوسیالیست و کمونیست) هم باز کند.
تمامیت خواهی ماسک جدید آمریکا
نکته دومی که در رابطه با این رفتار دولت آمریکا می توان به آن اشاره کرد، تبدیل شدن دولت آمریکا از یک دولت حامی آزادی بیان و حقوق بشر به یک دولت تمامیت خواه در مقیاس جهانی است. بدیهی است که شکل گیری و استقرار هژمونی آمریکا در 80 سال گذشته در جهان بیش از آن که مرهون قدرت نظامی و اقتصادی بوده باشد، همواره برآمده از ژست آزادی‎خواهی آمریکایی ها بوده است؛ ژستی که در 8 دهه گذشته به ماسکی تبدیل شده بود که حقیقت وجودی دولت آمریکا را از چشم جهانیان پنهان می داشت. امروز اما ترامپ نه تنها این ماسک را به گوشه ای افکنده، بلکه با رفتارهایی مثل وتوی چندین باره قطعنامه های شورای امنیت برای آتش بس در غزه، حمله نظامی به ونزوئلا و ایران، حمایت مستقیم و بی حد و حصر از نتانیاهو و نسل کشی رژیم صهیونیستی در غزه، مسخره کردن رسانه ها و خبرنگاران در داخل خود آمریکا و حتی اخیرا جلوگیری از پخش یک برنامه تلویزیونی انگار درصدد است که از خودش تصویری مثل حاکمان تمامیت خواهی مانند هیتلر و استالین به جهان عرضه کند. اشاره های گاه و بی گاه او به تمایلش برای شرکت در انتخابات 2028 و ستودن پوتین و حتی زلنسکی بابت ماندن در قدرت در کنار رفتارهای تک بعدی و شدید در برخورد با کشورهای دیگر مشخصا نوید ظهور یک فرد با تمایلات تمامیت خواهی را در صدر نظام مبتنی بر آزادی و آزادی‎خواهی آمریکا می دهد؛ این که ترامپ تا چه اندازه در ماندن در این مسیر موفق باشد را زمان مشخص خواهد کرد اما رفتارهای او احتمالا تا ابد اثر مخرب خود را بر چهره دولت آمریکا باقی خواهد گذاشت.