​​​​​​​
فوتبال درجامعه ما فراتر ازیک ورزش، متغیری مهم درحال خوب جامعه و حفظ همدلی و وحدت است. با این نگاه، درروزهایی که حول بازگشت «سردار آزمون» به تیم ملی نکات متعددی گفته می‌شود، بررسی تحقق این موضوع نه یک انتخاب فنی،که ضرورتی اجتماعی است. سرداردربزنگاه تجاوزدشمن، با محتوایی نسنجیده، زخمی براعتماد عمومی زدکه با هیچ خاطره‌ گلزنی به‌سادگی ترمیم نمی‌شود. اما اخیراً عبدالکریم حسین‌زاده،معاون رئیس‌جمهور، در«ایکس»نوشت:«نیازوطن حفظ نخ‌های پیوند بین فرزندانش است... اقدام سردارآزمون برای نمایش این پیوند را نادیده نگیریم و درصورت امکان او را به تیم ملی برگردانیم. این نه یک تصمیم ورزشی که پیامی به نفع انسجام ملی است». چندروز بعد ازاعلام فهرست بازیکنان که نام سردار درآن نبود هم خودش با متنی لبریز از احساس، از عشق به ایران گفت؛ هرچندکمی قبل‌تر با حذف عکس تیم ملی از پروفایلش پس ازعدم دعوت، نشان داد هنوزمیان «غرورفردی» و«مسئولیت ملی» سرگردان است. این رفتارهای سینوسی، پالس‌های متناقضی به جامعه مخابره می‌کند و بلوغ حرفه‌ای او را زیرسوال می‌برد؛ اما مهم این است که سردارسرمایه‌ای است که می‌توان حفظ کرد اگر خودش بخواهد. همه خاطرات خوبی که سرداربیان کرد را قبول داریم اما باید بداند شرط بازگشت، عذرخواهی صریح بابت رنجشی است که او درروزهای سخت وطن ایجاد کرد. 
سردار باید بداند ایرانی بودن، امتیازی مشروط به دعوت شدن به اردو نیست. کاش او بدون نگرانی بابت واکنش باشگاه اماراتی و... شجاعت عذر‌خواهی بابت خطایش را داشته باشد، و درآن صورت چه بهتر بازهم او را با پیراهن شماره 20 کنارطارمی ببینیم، توپ اکنون درزمین سردار است؛ انتخابی میان انزوای فردی یا شکوه دوباره درآغوش وطن.