باشگاه‌های بزرگ فوتبال ایران باید به سمتی حرکت کنند که بازیکنان آکادمی و جوانان تازه‌وارد را به جایگاه اصلی در ترکیب تیم برسانند. این یک قانون نانوشته اما حیاتی در فوتبال مدرن است؛ چراکه پرورش و استفاده از این استعدادها نه تنها بسیار ارزان‌تر از خریدهای نجومی و خارجی تمام می‌شود، بلکه این بازیکنان از سنین پایین با سبک بازی و فلسفه باشگاه پیش می‌روند و تعصب بیشتری به پیراهن تیم دارند. پرسپولیس پس از روزهای ناامیدکننده دو فصل اخیر و ناکامی در کسب جام، حالا دست به یک خانه‌تکانی بزرگ زده است. در این تابستان داغ نقل و انتقالاتی، مدیریت باشگاه مسیر متفاوتی را در پیش گرفت. جذب جوانان پرانگیزه نشان می‌دهد که اراده‌ای برای تغییر وجود دارد. اما خریدن جوانان یک بحث است و بازی دادن به آن‌ها بحثی دیگر. اگر قرار باشد این استعدادها فقط فهرست تیم را پر کنند و در نهایت جای خود را به بازیکنان باتجربه و خارجی بدهند، این چرخه معیوب هرگز به تولد یک نسل طلایی جدید ختم نخواهد شد. وقت آن رسیده که ترس از نتیجه‌گرایی کنار گذاشته شود.
​​​​​​​
پایان عصر پیرمردها در ارتش سرخ
پرسپولیس در این پنجره نقل و انتقالاتی تغییرات گسترده‌ای داشت. با توجه به نتایج ناامیدکننده‌ای که در دو فصل اخیر رقم خورده بود و جامی هم به ویترین افتخارات باشگاه اضافه نشد، مدیریت چاره‌ای جز یک پاک سازی بزرگ نداشت. اما نکته جالب ماجرا این جاست که در بین 10 خریدی که سرخ‌ها انجام داده‌اند، نیمی از آن‌ها، زیر ۲۳ سال هستند. این آمار نشان می‌دهد که مدیریت باشگاه توجه ویژه‌ای به جوان‌گرایی تیم داشته. سرخ‌ها با جذب بازیکنانی مثل پوریا شهرآبادی ۲۰ ساله، محمدمهدی زارع ۲۳ ساله، پوریا لطیفی‌فر ۲۲ ساله، امیرحسین طاهری ۲۲ ساله و کوروش اژدهاکش ۱۸ ساله، به شکل چشم‌گیری میانگین سنی تیم را پایین آورده‌اند. روی کاغذ، همه این خریدها عالی هستند و باشگاه قدم اول را برای تغییر نسل محکم برداشته است. اما مشکل تاریخی فوتبال ما این است که مربیان به دلیل فشار هواداران و ترس از نتیجه نگرفتن سریع، جرئت بازی دادن به جوانان را ندارند. تیم‌ها به دنبال نتیجه سریع هستند و همه می‌دانیم که بازی دادن به جوانان ریسک دارد، اما پرسپولیس حالا که آن‌ها را جذب کرده، باید این ریسک را بپذیرد. تنها با میدان دادن به این استعدادهاست که هواداران می‌توانند دوباره تولد نسلی درخشان از بازیکنانی چون مهدی طارمی و امید عالیشاه را با چشمان خود ببینند. البته در این بین قطعا لطیفی‌فر و زارع بازی می‌کنند اما سه بازیکن دیگر شاید فرصت زیادی نداشته باشند.
فلش‌بک به لیگ پانزدهم؛ درس شجاعت از برانکو
هواداران پرسپولیس روزهای سخت اما شیرین لیگ پانزدهم را هرگز فراموش نمی‌کنند. روزهایی که زوج برانکو ایوانکوویچ روی نیمکت و علی‌اکبر طاهری در مدیریت، شجاعت به خرج دادند و تیمی جدید، جوان و تشنه موفقیت را برای هواداران ساختند. البته قرمزها و به خصوص کادر فنی باید به خاطر داشته باشند که آن تیم جوان در ابتدای مسیر حتی تا قعر جدول هم پیش رفت و روزهای پرفشاری را تجربه کرد، اما با صبوری و اعتماد در نهایت به صدر جدول و قلب هواداران رسید. این یک درس بزرگ و چراغ راهی برای این فصل سرخ‌پوشان است. علاوه بر خریدهای جدید، کادر فنی نگاهی هم به آکادمی داشته و بازیکنانی مثل پویا اسمی ۱۶ ساله و محمدرضا میرشفیعیان ۲۰ ساله را به تمرینات بزرگسالان اضافه کرده است. حضور این بازیکنان در تمرینات نشان می‌دهد تارتار مثل گل‌گهر به جوانان خوش‌بین است، به خصوص پویا اسمی که اگر در لیگ به او بازی برسد، عنوان جوان‌ترین بازیکن تاریخ پرسپولیس در لیگ برتر را از آن خود خواهد کرد.
تله‌ای برای پرسپولیس
برای درک بهتر اهمیت میدان دادن به جوانان، کافی است نگاهی به اردوگاه رقیب سنتی پرسپولیس بیندازیم. چیزی که سال‌هاست در استقلال باب شده، ترافیک استعدادهای ناب در آکادمی است، اما دریغ از یک فرصت واقعی برای درخشش در ترکیب اصلی. رویه آن‌ها به این شکل بوده که بازیکنان جوان را در آکادمی پرورش می‌دهند، اما از ترس این که مبادا این استعدادها در تیم‌های دیگر شکوفا شوند، آن‌ها را قرضی به باشگاه‌های دیگر می‌فرستند تا مبادا روزی ستاره شوند و آبی‌ها حسرت از دست دادنشان را بخورند. آبی‌ها این کار را می‌کنند تا بازیکن در آینده یا برای خودشان بازی کند یا او را با قیمت بالا بفروشند. البته باز جای شکرش باقی است که آبی‌ها امسال به دلیل بسته بودن پنجره نقل و انتقالاتی و از روی اجبار، مجبور به استفاده از بازیکنان آکادمی خود شده‌اند.