این روزها یکی از مهم‌ترین خواسته‌های مردم درباره بنزین، مشخص شدن تکلیف آن است. مردم می‌خواهند بدانند بالاخره قرار است با مسئله سوخت چه برخوردی شود و برای کسانی که سهمیه‌شان تمام می‌شود، چه راهکاری وجود دارد. هر روز ویدئوهایی از پمپ‌بنزین‌های مختلف شهر در شبکه‌های‌اجتماعی پربازدید می‌شود که مردم ساعت‌ها در صف جایگاه‌های سوخت می‌مانند؛ کسانی که کارت سوخت ندارند یا مصرف‌شان از سقف سهمیه معمول بیشتر است. در میان آن ها رانندگان تاکسی، پیک‌ها، صاحبان مشاغلی که کارشان با خودرو گره خورده و ... هستند که ناچارند با خودرو در شهر تردد کنند. برای این گروه‌ها، تمام شدن سهمیه به معنای متوقف شدن کار و زندگی است.
مشکل وقتی جدی‌تر می‌شود که پای سفر در میان باشد. زائری که با خودرو به مشهد رفته، ممکن است به دلیل مصرف سهمیه در مسیر، در مقصد با مشکل سوخت‌گیری مواجه شود. این که فردی برای یک سفر یا انجام کار ضروری، ساعت‌ها در صف بماند تا شاید بتواند چند لیتر بنزین تهیه کند، نه صرفه‌جویی را تقویت می‌کند و نه رضایت عمومی را.
طبیعی است که کشور به صرفه‌جویی در مصرف سوخت نیاز دارد. استفاده بیشتر از حمل‌ونقل عمومی، کاهش سفرهای غیرضروری و مدیریت مصرف، همگی سیاست‌هایی ضروری هستند. اما این ضرورت نباید به معنای ایجاد سردرگمی برای مردم باشد.
اگر قرار است سهمیه‌ها محدود باشد، باید برای مصرف مازاد، حداقل یک نرخ آزاد و مشخص وجود داشته باشد؛ نرخی که شاید گران‌تر باشد، اما شهروند بداند اگر سهمیه‌اش تمام شد، می‌تواند با پرداخت هزینه بیشتر سوخت تهیه کند. این راه‌حل، دست‌کم بهتر از وضعیتی است که یک باک بنزین به مسئله‌ای چندساعته و اعصاب‌خردکن تبدیل شود و فرد نسبت به آینده این وضعیت هیچ ذهنیتی نداشته باشد.
مهم‌تر از همه، مردم باید بدانند تصمیم نهایی چیست. اگر از ابتدا شفاف و صادقانه با جامعه درباره ضرورت صرفه‌جویی، محدودیت منابع و هزینه‌های واقعی مصرف سوخت صحبت می‌شد، به‌احتمال زیاد مردم هم برای همراهی آماده بودند. مردم می‌توانند سختی یک تصمیم ضروری را تحمل کنند؛ چیزی که تحملش سخت است، بلاتکلیفی و نبود پاسخ روشن است. بنابراین بهتر است هرچه زودتر درباره بنزین جمع‌بندی شود. حتی اگر تصمیم نهایی افزایش هزینه مصرف مازاد باشد، روشن بودن قشاعده، بهتر از صف‌های طولانی، سردرگمی و اعصاب خردی مردم است. صرفه‌جویی لازم است؛ اما شفافیت و تعیین تکلیف هم لازم است.