حسن روحانی گفته است «به مردم بگوییم قرار ما این است با قدرت‌های بزرگ بیست سال دیگر بجنگیم. اگر مردم قبول کردند برویم ادامه بدهیم. اما اگر مردم نپذیرفتند و راه دیگری نشان دادند نمی‌خواهیم بپذیریم؟». اولین سوال از او این است که «راه دیگر» چیست؟ الان و در این وضعیت که دشمن ما را میان تسلیم یا مقاومت قرار داده و به چیزی کمتر از ونزوئلا شدن راضی نیست، باید دقیقا چه کار کنیم؟ انگار او هم به اصحاب ناراه‌حل از طرف برعکس طیف پیوسته و از راهی سخن می‌گوید و پیشنهاد می‌دهد که اصلا وجود خارجی ندارد. باید از او پرسید آیا منظور تو این است که کشور را یکسره به آمریکا تحویل بدهیم تا جنگ متوقف شود؟  
روحانی باید دقیقا مشخص کند که بعد از ترساندن مردم از «بیست سال جنگ با قدرت‌های بزرگ» دقیقا چه پیشنهاد جایگزینی ارائه می‌دهد تا به اسم «مردم» به کشور تحمیل کند؟ بهتر است او هم از سخنان کلی و بی‌معنا دست بردارد و بگوید در مقابل دشمنی که ایران را به صورت مستعمره می‌خواهد باید چه کرد و چه گفت؟ چه امتیازی مدنظر روحانی است که باید به این دشمن داد تا او دست از جنگ بردارد؟ کاری نداریم که مقدمات این استدلال روحانی هم غیرواقعی و نادرست است. اولا هیچ سناریویی برای «بیست سال جنگیدن» وجود ندارد. ثانیا طرف مقابل ما آمریکا و اسرائیل هستند و نه «قدرت‌های بزرگ» جهانی. پس بهتر است گوینده مراقب باشد که برای رسیدن به اهدافش از سخنان فریب‌گونه استفاده ننماید.
درمقابل روحانی، واضح است که ما معتقدیم دیپلماسی و مذاکره یک ابزار نبرد با دشمن است. امکان عقب زدن دشمن در این میدان نیز در تفاهم‌نامه اسلام‌آباد نشان داده شد. اما ما معتقدیم که این عرصه نیز نوعی جنگیدن است و ذیل راهبرد مقاومت تعریف می‌شود و نه خارج از آن؛ هدف گذاری هم نه تسلیم و نه جنگ بی‌پایان بلکه فشار به دشمن برای اجبار به بازگشت به شروط ایران در تفاهم است. 
روش این اجبار هم تاب‌آوری داخلی در کنار فشار نظامی به دشمن است. در نهایت هم معتقدیم وقتی این اجبار به نتیجه برسد، دشمن از گزینه فشار (چه نظامی و چه اقتصادی) ناامید خواهد شد. آن روز است که سایه جنگ هم برداشته می‌شود. پس عبور از وضعیت جنگی نه با ابزار التماس و راهبرد وادادگی بلکه با ابزار قدرت و راهبرد مقاومت ممکن است.


فراخبر
 کمیل خجسته
خیلی عجیب!
حسن روحانی: به مردم بگوییم قرار ما این است با قدرت‌های بزرگ بیست سال دیگر بجنگیم، اگر مردم قبول کردند برویم ادامه بدهیم.
۱. دست به دست کنید تا به آقای روحانی اخبار جدال کانادا و آمریکا برسد. کانادا که بود؟ شاگرد اول پاچه‌خواری آمریکا و حالا او امروز با آمریکا وارد تقابل برای حفظ سرزمینش شده است. 
درست مثل آن حاکم سعودی که ترامپ درباره بوسیدن خودش توسط او جملاتی گفته بود. به همین راحتی در فضای جهانی بن‌سلمان را که همه جور سرویس و خدمات به آمریکایی‌ها می‌دهد تحقیر کرد. 
۲. به آقای روحانی یادآوری کنید که ایران از میان دو مذاکره با دو جنگ توسط آمریکایی‌ها روبه رو شد. برای اطمینان بیشتر توئیت‌های بدرالبوسعیدی را هم به ایشان نشان دهید که روایت و قضاوت یک شاهد و مطلع خارجی از مسیر مذاکرات و فرایند پذیرش ایران و بدعهدی آمریکا در میانه آن است.
۳. ایران مظلوم است که این گونه درباره او به همین راحتی آدم‌ها حرف می‌زنند و عجیب اینکه برخی افراد اصلا از رخدادها یاد نمی‌گیرند. تجربیات را به کار نمی‌گیرند. خیلی عجیب است. عده‌ای اصرار دارند که به‌روز نشوند.