شما در پیام خود به گوشه‌گیری و پرخاشگری همسرتان اشاره کردید. ابتدا باید دلایل آن را بررسی کنید. طبق گفته شما با ‌رفتن پسرتان به شهر دیگر، این تغییرات رخ داده است و به احتمال زیاد همسرتان وابستگی زیادی به پسرتان دارد و در نتیجه به‌دلیل حضور نداشتن او به‌شدت تحت‌تاثیر قرار گرفته است. دلیل دیگر باید همدلی‌ها و سنگ صبور بودن پسرتان برای ایشان باشد، به عبارتی ایشان هم اکنون تکیه‌گاه امنیت فکری و روحی خود را ندارد و دچار ناکامی شده است. به این نکته توجه داشته باشید که به جای اعتراض به همسرتان در شرایط فعلی، باید بدانید او هم اکنون نیاز به محبت بیشتری دارد. بهتر است بیشتر او را درک و دلگرمش کنید که به زودی پسرتان می‌آید و می‌توانند همدیگر را ببینند و دوباره قادر خواهد بود انگیزه خوب پیدا کند.
مقابله به مثل نکنید|در این شرایط از مقایسه همسرتان با دیگران خودداری کنید. به او نگویید مگر تو تنها کسی هستی که پسرش برای کاری به شهر دیگر رفته است و هیچ‌کدام کارهای تو را انجام نمی‌دهند. مقابله به مثل نکنید. به‌طور مثال، وقتی پرخاشگری می‌کند شما هم مانند او پرخاش نکنید چون در این شرایط در چرخه معیوبی قرار می‌گیرید که هیچ نتیجه و بازخورد مثبتی عاید فرد نمی‌شود. 
نگذارید احساس تنهایی کند| بسته به علایق ایشان، کارهای جذاب و مورد علاقه‌اش را ترتیب دهید. اجازه ندهید احساس تنهایی کند. اطمینان خاطر او را از این که در کنارش هستید و به او علاقه دارید، فراهم کنید. درباره فرزند دیگرتان هم که الان به شما احتیاج دارد و در برابرش مسئول هستید، با همسرتان در آرامش گفت‌و‌گو کنید. امیدوارم با توجه به این توصیه‌ها، شرایط را تا حد قابل قبولی بهبود بخشید.