چهره گشاده و برخورد گرم در آن قامت میانه و تا اندازه‌ای تکیده اما بسیار سالم، نشان می داد که به همه آنچه یک طبیب برای داشتن  زندگی سالم توصیه می کند، عمل کرده است. فعالیت علمی و چشم اندازهایش نمی نمود که در آستانه ۹۰ سالگی است و ... باور کنید هنوز هم برایم دشوار است که دیگر نمی توانم با او دیداری داشته باشم. او نماد یک انسان بسیار فرهیخته، کوشا و موفق بود.او الگویی برای جوانان بود. باید او را می دیدند و می شناختند تا بدانند چه ظرفیت ها و استعدادهایی دارند که اگر برای شکوفایی آن ها بکوشند، هم خودشان از زندگی لذت می برند و هم جامعه از وجودشان، سرشار از شادابی و معنویت می شود. بازنشستگان و حتی پیران هم باید او را می دیدند تا بدانند اگر عمر نوح هم داشته باشی، نه دنیا را تنگ کرده ای و نه فکر می کنی که زیاد عمر کرده ای و باری بر دوش دیگرانی. دانشگاهیان و به طور خاص، پزشکان باید او را می دیدند تا دریابند که چگونه می توان برای ریشه کنی بیماری های خطرناک از پا ننشست و با نگاهی انسان دوستانه از دانش خود بهره برد. روحانیان و اهل دیانت باید او را می دیدند که چگونه می توان کاری برای قرآن کرد که به کار هر پژوهشگر دینی بیاید و به درک بهتر این کتاب آسمانی و کشاندن آن به زندگی بینجامد. هر جویای علم، چه حوزوی و چه دانشگاهی باید او را می دید تا بیابد که می توان پزشکی خواند، قرآن پژوه بود و قهرمان رالی هم شد. هر سیاستمداری باید او را می دید تا می یافت که با چه ابزار و پیشینه ای باید وارد عرصه سیاست شد. باید هر پدر و مادری او را می دید تا یاد می گرفت که چرا باید تربیت، چندوجهی و تمام ساحتی باشد و اگر چنین شود چه خیر و برکتی برای خود او و جامعه اش دارد.
و باید هر مشهدی و خراسانی او را می دید تا به خود ببالد که توانسته چنین انسان کاملی را در خود بپرورد. و خسته تان نکنم، راننده ای که در طول سال‌های بسیار او را به جلسه هیئت مدیره بنیاد پژوهش ها می آورد، می گفت: هر چه خواسته ام طوری سر قرار باشم که نبینم به انتظار ایستاده، نتوانستم.
دکتر محمود روحانی، دانشمندی جامع، پرنشاط، دقیق و بسیار منظم بود. روحش شاد و یادش گرامی باد.