حال و هوای مردم در مصلای تهران و دیروز در تشییع، با کل صد و بیست و چند روزی که مقابل باند اپستین جنگیدیم، فرق داشت! فرازهای نماز شهدا را که می‌خواندند انگار ذره ذره از وجود این مردم در حال آب شدن بود و آرام‌آرام حقیقتی را پذیرفتند که تا دیروز باورش نمی‌کردند. در تجمعات خیابانی خیلی‌ها واژه انتقام را برای مقاصد دیگری مثل رقابت‌های سیاسی و تسویه‌حساب‌های جناحی خرج کردند؛ اما امروز، کنار پیکر سرافراز رهبر شهید، فریاد انتقام مردم خالص‌ترین صدا بود، بدون هیچ نیت و غرضی مردم فقط و فقط خونخواهی رهبری را می‌خواستند و این خطرناک‌ترین پیام برای دشمن بود. قطعا این فریاد‌ها و این پرچم‌های سرخ صرفا با کشتن دو موجود پلید مثل نتانیاهو و ترامپ آرام‌ نمی گیرند؛ چه بسا اگر امکاناتش فراهم شود مُسکن موقتی بر قلب داغدار و خشمگین ماست اما انتقام و خونخواهی امام شهید، شکست پروژه‌ای است که برای آن، این ترور طراحی شد. انتقام دردناک از دشمن، تنها در مجازات عاملان ترور خلاصه نمی‌شود. امروز ما سلاحی در اختیار داریم که خشاب‌های آن از خون مطهر رهبرشهید پُر شده، هرکس حقیقتاً به رهبر شهید عشق می‌ورزد، باید دو مأموریت ناتمام را بر دوش گرفته و تکمیل کند. نخست، ساختن ایران قوی یعنی هر ایرانی، در هر جایگاه و مسئولیتی، کار خود را درست، دقیق و صادقانه انجام دهد.دوم، افزایش سرمایه اجتماعی نظام یعنی به جای تنگ‌تر کردن دایره انقلاب، دل‌های بیشتری را به آن پیوند بزنیم، از خالص‌سازی و حذف بپرهیزیم و کاری کنیم که ایران، با همه ظرفیت‌هایش، در کنار هم بایستد.این فریادهای انتقام و پرچم‌های سرخ خونخواهی باید مثل پتک بر سر دشمن فروآید، نباید اجازه دهیم عده‌ای با سوءاستفاده از این سلاح منحصربه فرد، سر اسلحه را به سمت داخل بگیرند.