فرا هیوز، یک نماد آشکار با خودش دارد؛ نمادی که حضورش در ایران و مراسم تشییع شهید آیت ا... خامنه ای را بیان می کند. پیراهن اش پرچم فلسطین و عبارت Palestine روی آن حک شده است. فرا  اهل ایرلند، فعال رسانه و از حدود سال های 2009 اندیشه های ضد صهیونی در او متبلور شده است. در کاروان و حرکت جهانی صمود در سال 2024 حضور داشته و از نزدیک، جنایات و توحش صهیونی علیه مدافعان حقوق انسانی مردم غزه را تجربه کرده است.با او که برای حضور در مراسم تشییع پیکر مطهر شهید آیت ا... سید علی خامنه ای به ایران آمده بود، گفت وگو کردم. از فرا   علت حضورش در ایران، دلیل کوشش های ضد صهیونی اش و از تجربه اش در کاروان صمود پرسیدم. پاسخ های او دست کم برای من جذاب و قابل تامل بود.او اکنون در خبرگزاری  المیادین انگلیسی در حوزه فلسطین و  سایر موضوعات روز جهان با نگاه ضد امپریالیستی تحلیل ارائه می دهد.



فرا، همان طور که می دانی حدود 5 ماه قبل، وقتی آمریکا و رژیم صهیونی به کشور ما حمله کردند در همان ابتدای این جنگِ وحشیانه، به خانه و دفتر رهبر ایران حمله کردند و ایشان را به شهادت رساندند. حالا تو از کشورت ایرلند، راه زیادی را پیموده‌ای تا بخشی از تاریخ و این شکوه تاریخی در وداع با این رهبر آزادی خواه باشی. در ابتدا می‌خواهم بپرسم چه مسئله ای باعث شد این شخصیت را بشناسی و چه انگیزه‌ای تو را متقاعد کرد که خودت را امروز بخشی از این تاریخ بدانی؟
معتقدم در مورد بسیاری از چهره‌های بزرگ تاریخ، تنها پس از از دنیا رفتن شان هست که حقیقتِ جایگاه، افکار و سخنانشان برای کسانی که خارج از دایره جغرافیایی یا اندیشه سیاسی-مذهبی آنان هستند، عیان می‌شود. وقتی ژنرال سلیمانی توسط آمریکا به شهادت رسید، بسیاری از ما در غرب تازه کنجکاو شدیم که او کیست و حقیقت چیست.
من امروز این جا هستم چون آیت‌ا... خامنه ای را نه تنها به عنوان رهبر کشورهای مقاومت علیه اسرائیل، بلکه به عنوان نماد ایستادگی در برابر سلطه‌گری قدرت‌های غربی و صهیونیستی می‌بینم. در واقع، ائتلافی از منافع نامشروع وجود دارد که از سال ۱۹۵۳ به دنبال غارت منابع نفتی و گازی و سلطه بر منطقه شام بوده‌اند. امروزه حرکت‌هایی مانند حزب‌ا... در لبنان و جنبش‌های انقلابی در یمن، واکنشی اجتناب‌ناپذیر به اشغالگری استعماری فلسطین توسط قدرت‌های غربی هستند. کسانی که بیدارند و حقیقت را می‌بینند، از این مقاومت حمایت می‌کنند؛ چراکه این فریادِ وجدان‌های بیدار در سراسر جهان است.
من علاقه مندم آیت ا... خامنه ای را در نگاه نو بیشتر بشناسم. 
به نظر من، جهان یکی از آخرین چهره‌های انقلابی بزرگ دوران مدرن را از دست داده است. 
آیت ا...خامنه‌ای برای دهه‌ها، ایران را در طول تحریم‌های اقتصادی فلج‌کننده هدایت کرد و در عین حال آنچه را که به عنوان سیاست صبر استراتژیک شناخته می‌شود، دنبال کرد. اعتقاد او این بود که اولین وظیفه هر انقلابی، حفاظت از خود انقلاب است.چه کسی با سیاست‌های او موافق باشد چه نباشد، نمی‌توان تحولی را که ایران در طول رهبری او تجربه کرده است، نادیده گرفت. تعهد او به خوداتکایی، کشوری را شکل داد که امروز، از نظر هوادارانش، قوی‌تر و مقاوم‌تر از همیشه است. پایداری در برابر فشارهای خارجی و عزم راسخ برای دفاع از حاکمیت ایران، از ویژگی‌های بارز رهبری او شد.
در مراسم تشییع تهران چه چیزی برایت بیشتر قابل توجه بود؟
با قدم زدن در تهران در کنار میلیون‌ها عزادار، نه تنها شاهد غم و اندوه، بلکه شاهد عزم و اراده نیز بودم. صدای سوگواری را شنیدم و اشک‌ها را دیدم، اما با غرور، ثبات قدم و عزم و اراده آرام نیز مواجه شدم. شب به شب، مردم در آنچه آن را عملی نافرمانی در برابر امپریالیسم آمریکا، تجاوز صهیونیستی و آنچه بی‌تفاوتی اروپایی می‌دانستند، خیابان‌ها را پر کردند.
 شما به عنوان یک شهروند ایرلندی که  در جغرافیای کاملا متفاوتی از جهت زیست فکری و اجتماعی و سیاسی حضور داری، خیلی خوب از ایستادگی علیه ظلم صحبت کردی.  تو خودت در جغرافیایی که زیست و زندگی می کنی، تا چه میزان توانسته‌ای در بیداری افکار عمومی نقش ایفا کنی و برایم از  صمود بگو.
عملیات‌های نظامی و وحشیانه سال ۲۰۰۹ در غزه که منجر به کشتار بی‌رحمانه صدها کودک شد، نقطه عطفی در نگاه من بود. من به شباهت‌های میان مبارزات آزادی‌خواهانه در ایرلند و آنچه امروز در فلسطین می‌گذرد، پی بردم. ما هم در خیابان‌ها شاهد سرکوب، بازداشت‌های خودسرانه و محاکمه‌های ناعادلانه بوده ایم.
من شخصاً در کاروان‌های کمک‌رسانی برای فلسطین در سال‌های ۲۰۱۱ و ۲۰۱۴ و راهپیمایی‌های همبستگی در غزه و قاهره شرکت کردم. برخی می‌گویند کمک‌های کوچک ما به غزه نمادین است و تأثیر چندانی بر محاصره و گرسنگی دو میلیون نفر ندارد؛ اما پاسخ من این است که ما تنها برای شکستن محاصره نیامدیم، بلکه می‌خواستیم به ندای انسانیت پاسخ دهیم؛ همان ندایی که مردم غزه با پرسشِ «بشریت کجاست؟» سر می‌دهند. من در آن لحظات، به جای آن که تنها نظاره‌گر باشم، تصمیم گرفتم همراهِ صدای آنان باشم. 
در مصاحبه‌ای با یکی از شبکه ها گفتم هدف اصلی ما این است که فلسطینی‌ها بدانند تنها نیستند؛ ما صدای آن‌ها را می‌شنویم و تلاش می‌کنیم فلسطین را دوباره به صدر اخبار بازگردانیم تا جهانیان جنایتِ محاصره غیرقانونی غزه را فراموش نکنند، آن ها اما صدای ما را در رسانه مسدود کردند. 
در یکی از مأموریت‌هایمان، نیروهای رژیم اشغالگر با کشتی‌های جنگی راه را بر قایق ما بستند. مسافران به عرشه آمدند و من با چشمان خود دیدم که سربازان مسلح ما را هدف گرفته بودند. ما مرتکب هیچ جرمی نشده بودیم؛ ما بخشی از یک سازمان بشردوستانه بین‌المللی بودیم که کاملاً منطبق بر قوانین دریایی و قطعنامه‌های سازمان ملل فعالیت می‌کردیم. اما اولین چیزی که آن‌ها در پاسخ به پرسش‌های ما گفتند این بود: «اگر حرکت کنید، شلیک می‌کنیم.»
در واقع با وجود این که شما از هیچ قانون یا خط قرمزی عبور نکرده بودید، با شما به بی‌رحمانه‌ترین شکل برخورد شد. در حالی که دولت‌های غربی در برابر این جنایات سکوت کرده‌اند، پیام شما بسیار فراتر از انتقال چند محموله غذا یا دارو به غزه بود؛ شما ثابت کردید که مقاومت، تنها نظاره‌گر بودن نیست، بلکه «عمل کردن» است. 
 دقیقاً همین‌طور است. ببینید، غرب مدت‌هاست که از کلمات برای لاپوشانی حقیقت استفاده می‌کند؛ آن‌ها اسمِ «اشغال» را می‌گذارند اختلاف مرزی و اسمِ مقاومت را می‌گذارند «خشونت». اما وقتی شما مستقیماً با گلوله و کشتی‌های جنگی در آب‌های آزاد مواجه می‌شوید، در می یابید که این بازیِ کلمات فقط برای حفاظت از منافعِ استعماری است.
آن‌ها سکوت می‌کنند، نه به این دلیل که نمی‌دانند چه اتفاقی در حال رخ دادن است، بلکه چون منافعشان در بقای این بی‌عدالتی است. اما نکته این جاست: مقاومت، یک مفهوم انتزاعی در کتاب‌ها نیست. مقاومت همان لحظه‌ای است که شما تصمیم می‌گیرید سکوت را به حضور و فریاد تبدیل کنید.
وقتی ما آن قایق‌های کوچک را با مقداری غذا و دارو به سمت غزه بردیم، می‌دانستیم که شاید نتوانیم کلِ محاصره را بشکنیم، اما کارِ مهم‌تری انجام دادیم؛ ما محاصره‌ خبری آن‌ها را شکستیم. ما به دنیا ثابت کردیم که فلسطین تنها نیست. برای من، آن لحظه که اسلحه را به سمتم نشانه رفتند، لحظه تولدِ دوباره بود؛ چون فهمیدم که وقتی آن‌ها از شما می‌ترسند که حقیقت را فریاد بزنید، یعنی شما در مسیرِ درست هستید.ما عمل کردیم تا به مردم غزه بگوییم: ما شما را دیدیم، ما درد شما را لمس کردیم و سکوتِ دولت‌هایمان، صدایِ ما نخواهد بود. این همان هزینه‌ای است که هر کس بخواهد در سمت درستِ تاریخ بایستد، باید بپردازد. مقاومت یعنی همین؛ یعنی نپذیرفتنِ روایتِ جعلیِ آن‌ها و ایستادن در کنارِ مظلوم، حتی اگر مجبور باشید با دست خالی به مصافِ ناوهای جنگی بروید. 
آیا دولت در کشور شما واکنشی درباره حرکت و حمایت شما از مردم غزه از خود نشان داد؟
متاسفم که بگویم زمانی که ما در آب‌های بین‌المللی مورد حمله قرار گرفتیم، دولت ما همچون بسیاری دیگر حتی حاضر نشد به لایحه تحریم کالاهای شهرک‌نشینان رأی مثبت دهد. دیدن این انفعال دولت‌ها در برابر ضرب و شتم شهروندانشان دردناک است.