​​​​​​​

محدوده‌بندی ثبت‌نام مدارس بر چه مبنایی انجام می‌شود؟ این پرسشی است که هر سال همزمان با آغاز ثبت‌نام، برای شماری از خانواده‌ها به یک ابهام جدی و گاه دردسرساز تبدیل می‌شود؛ خانواده‌هایی که با وجود سکونت در چند قدمی یک مدرسه، هنگام مراجعه با پاسخ کوتاه و تکراریِ «شما در محدوده نیستید» روبه‌رو می‌شوند. خانواده‌ای در پیامی به روزنامه خراسان نوشته است: منزل ما تقریباً روبه‌روی یک مدرسه قرار دارد، اما چون در کوچه‌های «زوج» قرار گرفته‌ایم، امکان ثبت‌نام فرزندمان در این مدرسه را نداریم و مدرسه تنها کوچه‌های «فرد» را پوشش می‌دهد. این در حالی است که دانش‌آموزانی از مناطقی بسیار دورتر، در محدوده همین مدرسه تعریف شده‌اند. چنین مواردی این شائبه را تقویت می‌کند که مرزبندی‌های ثبت‌نام، نه همیشه بر پایه نزدیکی جغرافیایی و سهولت دسترسی خانواده‌ها، بلکه با سازوکاری مبهم و غیرشفاف انجام می‌شود؛ سازوکاری که نتیجه‌اش می‌تواند تحمیل مسیرهای طولانی‌تر، افزایش هزینه رفت‌وآمد و سردرگمی خانواده‌هایی باشد که مدرسه را درست مقابل خانه خود می‌بینند، اما حق ثبت‌نام در آن را ندارند. 
محدوده‌بندی مدارس سلیقه ای نیست
مدیر روابط عمومی اداره کل آموزش‌وپرورش استان در گفت و گو با «خراسان رضوی» و در پاسخ به گلایه های مردم مدعی است: محدوده‌بندی مدارس سلیقه ای نبوده و بر اساس مطالعات مربوط به سهولت رفت‌وآمد خانواده‌ها، مسائل ترافیکی و امنیت دانش‌آموزان صورت گرفته است، این محدوده‌ها مصوب هستند و نمی‌توان با هر مطالبه فردی، مرزهای تعیین‌شده را تغییر داد. محمد رهنما، در پاسخ به این سوال که اگر در تعیین محدوده ها امنیت دانش آموزان درنظر گرفته می‌شود چرا یک دانش آموز باید از ثبت نام در مدرسه نزدیک محل سکونت خود محروم شود و به جای آن به مدرسه خیلی دورتر سوق داده شود که قطعا خطرات بیشتری در رفت و آمد دارد، می گوید: هر جا که مرز قرار گیرد، ممکن است خانواده‌ای در سوی دیگر مرز قرار داشته باشد و بگوید مدرسه آن طرف خیابان برای فرزندش مناسب‌تر و نزدیک‌تر است. بنابراین اگر قرار باشد صرفاً بر اساس فاصله خانه تا مدرسه تصمیم‌گیری شود، ممکن است اصل محدوده‌بندی و عدالت در توزیع دانش‌آموزان با مشکل مواجه شود. وی می افزاید: در نمونه‌ای یک طرف بولوار در ناحیه ۶ و طرف دیگر بولوار در ناحیه ۷ است. در نتیجه، دانش‌آموزی که یک سوی بولوار زندگی می‌کند، مشمول مدرسه‌ای در یک ناحیه می‌شود و دانش‌آموزی که در فاصله‌ای بسیار کم، اما در سوی دیگر بولوار ساکن است، باید مدرسه دیگری را انتخاب کند.
هر چند آموزش و پرورش مدعی محدوده بندی بر اساس مطالعات است اما پرسش اصلی همچنان پابرجاست: اگر یک محدوده‌بندی مصوب در عمل باعث شود دانش‌آموزی برای رسیدن به مدرسه مجبور به طی مسیری طولانی باشد، در حالی که مدرسه دیگری تقریباً مقابل منزل اوست، آیا سازوکار بازبینی و استثناهای منطقی نباید وجود داشته باشد؟