​​​​​​​
سرمربی تیم ملی تکواندوی کشورمان در تازه‌ترین مصاحبه‌اش درباره نتایج ضعیف تیم بانوان در مسابقات جهانی گفته تنها شش ماه است که هدایت تیم را برعهده دارد و به دلیل شرایط جنگ ۱۲روزه به مسابقات یونیورسیاد آلمان هم اعزام نشدند. در ادامه، درباره برخورد تحقیرآمیزش با سعیده نصری هم پاسخ جالبی داده: «دو ثانیه به پایان رقابت مانده بود و او با چهره‌ای ناامید تسلیم شده بود. فقط خواستم با آن جمله غیرتش را تحریک کنم تا به خودش بیاید. هرگز قصد توهین نداشتم.» این حرف نه‌تنها از شدت انتقادها کم نکرده، بلکه پرسش‌های تازه‌ای را هم ایجاد کرده که آیا تنها راه تحریک و انگیزه‌دادن به ورزشکار، توهین است؟ آن‌ هم در لحظه‌ای که عملاً بازی تمام شده بود؟ مربی، پیش از هر چیز باید مسئولیت آماده‌سازی روانی و فنی شاگردانش را بپذیرد؛ اگر ورزشکار در لحظه آخر تمرکزش را از دست داده، این یعنی مربی در کارش کوتاهی کرده است. اگر تمرینات و هدایت تیم در مسیر درستی بود، شاید کار به آن لحظه نمی‌کشید. کافی است رفتار مربیان کشتی ایران را به یاد بیاوریم که حتی در شرایط شکست، با تشویق و حمایت روحیه شاگردشان را حفظ می‌کنند. با این نوع مدیریت و رفتار، بعید است ساعی به موفقیتی پایدار برسد.