وضعیت سیاسی در انتخابات آمریکا عجیب و غریب است. بعد از نیکسون، میزان محبوبیت هیچ‌کدام از روسای جمهور آمریکا در تابستان پیش از انتخابات میان‌دوره‌ای به این اندازه افول نکرده است. اکنون شاخص محبوبیت ترامپ روی ۳۴ قرار گرفته است؛ ۴ درصد کمتر از بایدن خواب‌آلود و ۷ درصد کمتر از دوره قبل خودش. برای اولین بار در نزدیک به یک دهه، دموکرات‌ها در کارایی اقتصادی با ۳۷درصد در برابر ۳۶درصد جمهوری‌خواهان جلو زده‌اند. بر اساس نظرسنجی‌های انجام‌شده در یک ماه گذشته، وضعیت رأی جمهوری‌خواهان در انتخابات کنگره به شدت متزلزل است و آن‌ها با فاصله‌ای محسوس از دموکرات‌ها عقب‌ترند. دو عامل اصلی این افول، قیمت بالای بنزین و جنگ نامطلوب با ایران است که هر دو به‌شدت به هم گره خورده‌اند و پایگاه رأی جمهوری‌خواهان را تضعیف کرده‌اند. در نظرسنجی‌های اخیر دموکرات‌ها با حدود ۷ یا ۸ درصد پیشتاز بودند. مثلاً نظرسنجی رویترز/ایپسوس احتمال موفقیت دموکرات‌ها را ۴۲درصد در مقابل ۳۷درصد جمهوری‌خواهان ثبت کرد. طبق آمارها ۸۱درصد از رأی‌دهندگان می‌گویند قیمت بنزین بودجه خانواده‌شان را تحت فشار قرار داده و ۶۳درصد افزایش قیمت را به حساب ترامپ می‌گذارند. آیا این‌ها را گفتم که از شکست ترامپ و جمهوری‌خواهان استقبال کنیم؟ خیر؛ با کمی جرح و تعدیل معتقدم که سگ زرد برادرشغال است. چه جمهوری‌خواهان ببرند چه دموکرات‌ها، بازی ما با آمریکایی‌ها یک بازی پیچیده است. همین مسئله درباره رژیم صهیونیستی هم صدق می‌کند. چه نتانیاهو ببرد یا آیزنکوت یا لاپید و بنت، فرقی نمی‌کند. آیزنکوت همان فرمانده قصاب ستاد کل ارتش رژیم صهیونیستی و بنت همان طراح ایده مرگ ایران با هزاران خنجر است. تنها دلیلی که ما از این که ترامپ ببازد استقبال می‌کنیم این است که همه بدانند با ایران نمی‌توان سر جنگ را باز کرد و قسِر دررفت. اگر جمهوری‌خواهان ببازند، همه می‌دانند آن کسی که گردن آن‌ها را در انتخابات شکست، نه دموکرات‌ها بلکه بازار متلاطمی است که پس از جنگ با ایران ساخته شد. ما آن طیف نیستیم که در صفحه یکشان عبای رئیس‌جمهور اسبق را با لباس هیلاری کلینتون ست می‌کردند تا بگویند سگ زرد با شغال متفاوت است. تنها خوشحالی ما از شکست جمهوری‌خواهان این است که همه بفهمند نباید پا بر روی دم شیر گذاشت. بازی کردن با دم یوز ایرانی بسیار پر هزینه است، قبلاً کارتر هزینه‌اش را داده و ترامپ هم باید این هزینه را بپردازد.